Mucha w czekoladzie - Maciej Dutko

Mucha w czekoladzie

Każda kolejna kserokopia z kserokopii staje się coraz bardziej blada i niewyraźna.

Maciej Dutko używa tego obrazu, żeby opisać sposób, w jaki większość ludzi przechodzi przez życie — powielając to, co zastali.

Diagnoza, od której zaczyna się ta książka

Autor stawia ją bez znieczulenia. Większość ludzi popada w standardy, potyka się o rutynę i grzęźnie w codzienności. Żyją i umierają niezbyt szczęśliwie, powieliwszy tylko to, co zastali — stając się z każdym rokiem coraz mniej wyraźną kopią własnych, często równie powtarzalnych przodków.

Teza, którą przeciwstawia temu stanowi, brzmi: oryginalne, dobre i spełnione życie zaczyna się tam, gdzie kończą się schemat, „normalność” i powtarzalność.

Świat jest w jego ujęciu nieskończonym bufetem możliwości. Cała sztuka polega na tym, żeby otworzyć umysł, widzieć szerzej, dokonywać nie zawsze oczywistych wyborów i łapać okazje rozsiane wszędzie dookoła — tam, gdzie lubisz, z tym, kogo szanujesz, i wtedy, kiedy zechcesz.

137 przypowieści, które naprawdę się wydarzyły

To zbiór stu trzydziestu siedmiu inspirujących, czasem zabawnych, a czasem strasznych przypowieści — wszystkich opartych na rzeczywistych zdarzeniach.

Ta forma ma konkretną zaletę. Krótka historia zostaje w pamięci znacznie dłużej niż wniosek podany wprost — a przy zbiorze tej wielkości można wracać do pojedynczych tekstów bez konieczności czytania całości.

Kraj Bliskiego Zachodu

Najciekawsze w tej książce jest miejsce, w którym rozgrywa się większość opowiedzianych historii. Autor nazywa je z przymrużeniem oka krajem Bliskiego Zachodu — bo daleko mu, geograficznie i mentalnie, do Dalekiego Wschodu, a i Cywilizowany Zachód nie chce się do niego zbyt chętnie przyznawać.

Mieszkańcy tego kraju są nieustannie rozdarci między:

• Zachłannością konsumpcji a złudzeniami duchowości
• Nadmiarem rzeczy a niedoborem spokoju
• Ciągłym „niedasizmem” a ostrogami „możeszwszystkizmu”
• Posiadaniem zegarków a brakiem czasu
• Gonitwą za piątkiem, urlopem, pierwszym milionem i emeryturą a równowagą

Dlaczego to ma znaczenie

Autor stawia to wprost i jest to najmocniejszy argument za tą książką. Wszystko, co przeczytasz, wydarzyło się nie w surowych górach Tybetu ani nie w zmysłowych Indiach, lecz w kraju średnio rozwiniętym, umiarkowanie cywilizowanym i targanym sprzecznościami.

Literatura mądrościowa działa najsłabiej wtedy, gdy jej scenografia jest zbyt odległa. Historia opowiedziana w realiach, które czytelnik zna z własnego podwórka, nie pozwala odsunąć od siebie wniosku.

Do czego się to porównuje

Autor sam wskazuje tradycję, w której się sytuuje. Jeśli w lekturze dostrzeżesz inspiracje „Modlitwą żaby” i innymi książkami Anthony'ego de Mello — to dobrze.

Jeśli tu i ówdzie poczujesz pazur Gandhiego czy oddech Dalajlamy, po którym zechcesz zostawić świat nieco lepszym, niż go zastałeś — to również zgodne z zamiarem autora.

Dla kogo jest ta książka?

• Dla grzęznących w rutynie – to od tego stanu zaczyna się cała diagnoza
• Dla czytelników de Mello – w wersji osadzonej w polskich realiach
• Dla ceniących krótkie formy – sto trzydzieści siedem osobnych przypowieści
• Dla szukających równowagi – to jedno z głównych napięć opisanych w książce
• Dla wracających do książek fragmentami – każdy tekst jest samodzielny

Na koniec

Autor nie obiecuje przemiany. Liczy na mniej i uczciwiej: że choć jedna z tych przypowieści zostanie w Tobie na tyle długo, żeby zmienić jedną decyzję.

Czyją kopią stajesz się z każdym kolejnym rokiem?

Najczęściej zadawane pytania

O czym jest książka „Mucha w czekoladzie”?

To zbiór stu trzydziestu siedmiu inspirujących, czasem zabawnych, a czasem strasznych przypowieści opartych na prawdziwych zdarzeniach. Ich wspólnym tematem jest to, że oryginalne i spełnione życie zaczyna się tam, gdzie kończą się schemat, normalność i powtarzalność.

Gdzie rozgrywają się opisane historie?

Większość wydarzyła się w kraju, który autor nazywa krajem Bliskiego Zachodu: średnio rozwiniętym, umiarkowanie cywilizowanym i targanym sprzecznościami, aspirującym do pierwszego świata.

Do jakich książek bywa porównywana?

Autor sam wskazuje inspiracje „Modlitwą żaby” i innymi książkami Anthony'ego de Mello, a także wpływ myśli Gandhiego i Dalajlamy.

Czy trzeba czytać ją po kolei?

Nie. Każda z przypowieści stanowi samodzielną całość, więc można wracać do pojedynczych tekstów bez czytania książki od początku.

Jaka jest główna teza tej książki?

Że świat jest nieskończonym bufetem możliwości, a cała sztuka polega na tym, by otworzyć umysł, widzieć szerzej, dokonywać nie zawsze oczywistych wyborów i łapać okazje rozsiane wszędzie dookoła.