Archipelag GUŁag – monumentalna praca słynnego pisarza i myśliciela Aleksandra Sołżenicyna, poświęcona więzienno-obozowej martyrologii narodu rosyjskiego i obywateli innych republik ZSRR i krajów, łączy w sobie elementy powieści, autobiografii, reportażu, wspomnień świadków i uczestników. Dzięki tej książce, opublikowanej w Paryżu w latach 1973-1975, świat poznał prawdę o łagrach i skrywanej przed opinią publiczną części historii ZSRR.
Archipelag GUŁag, wielki akt oskarżenia systemu totalitarnego, panującego w Związku Radzieckim, jest nie tylko niezwykłym dokumentem zbrodniczej epoki, lecz także utworem o niepodważalnych walorach literackich.

Cóż zatem najważniejszego z politycznej bieżączki ostatnich lat zdarzyło mi się w porę zauważyć, a co zignorować – żeby narazić się na „fatwę” rzucaną już nie wyłącznie przez sieroty po PRL i III RP, ale i przez liderów i akolitów „Dobrej zmiany”? Na ile zdołałem fakty choć odrobinę uprzedzać, a w czym rzeczywistość przerosła moje najśmielsze przewidywania? Oto stosowne dossier – nie całkiem kompletne (bo przecież moje spostrzeżenia i rozumowania prezentuję nie wyłącznie w piśmie), ale na pewno dostatecznie obszerne, by na tej podstawie osądzać moje kwalifikacje jako stałego obserwatora i incydentalnego uczestnika politycznej gry.

Książka zawiera zebrane felietony wygłaszane na antenie Radia Maryja.

Michalkiewicz nie boi się poruszać drażliwe tematy polityczne i gospodarcze. Omawia wszystkie za i przeciw przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, krytykuje manipulowanie państwa przy gospodarce i udowadnia, że liberalizm gospodarczy nie kłóci sie z zasadami chrześcijańskimi.

Ujmuje się za najsłabszymi - przy pomocy logiki i zdrowego rozsądku udowadnia, że zgoda na aborcję z powodów tzw. społecznych jest złem - celowo nie używa przy tym argumentów wiary, aby trafić także do niewierzących.

Czytelnicy, którzy znają inne książki Michalkiewicza, z łatwością zauważą konsekwencję autora i dar przewidywania, który można nazwać po prostu umiejętnością myślenia i zdrowego rozsądku.

Podobno teoria spiskowa nie istnieje, ale jednak spiski się zdarzały. Twierdzenie autora, że "od 1944 Polską rządzi kurwa i złodziej" znajduje liczne dowody w rzeczywistości, jak nasz kraj został przehandlowany, dosłownie i w przenośni. Jak się okazuje, nie ma znaczenia, pod jaką flagą to się odbywa, czy sowiecką, czy unijną.

Koronnym przykładem jest układ „okrągłego stołu”, ale nie tylko.

Michalkiewicz sięga po wydarzenia najświeższe, np. wciągania Polski w konflikt ukraiński, przy okazji którego przytacza przykład Georga Sorosa, który w Majdan „zainwestował” 20 milionów dolarów…

Weszliśmy do Unii w momencie kluczowym. Coraz częściej bowiem mówi się o grożącym jej kryzysie, będącym skutkiem zarówno konfliktu interesów poszczególnych państw, jak i niewydolności ekonomicznej. Zdaniem autora rezultatem takiego stanu rzeczy będzie powstanie wielkiej niemieckiej Europy, likwidacja Polski, bądź, w najlepszym razie, utrata przez nasz kraj 1/3 terytorium, a następnie konflikt Europy ze Stanami Zjednoczonymi. 

Stanisław Michalkiewicz Polska ormowcem Europy Felietony, zamieszczone w tym tomiku to autentyczne, tryskające humorem, ironią, a niekiedy sarkazmem "perełki". Podziwu godna jest spostrzegawczość autora, jego bezlitosna wprost dla wszelkiego lewactwa i innej głupoty logika. Czytelnik tej książki będzie niewątpliwie intelektualnie usatysfakcjonowany i "ubawiony". Nie tylko jednak o zabawę tu chodzi. Otóż nie ulega wątpliwości, że niektóre z zamieszczonych w tej publikacji felietonów muszą obudzić w nas "lwa".

Autoryzowany przez obecny układ rządowy program rozdawnictwa publicznych pieniędzy za cenę zadłużania przyszłych pokoleń Polaków, jest obliczony – jeśli podjąć próbę jakiejś racjonalizacji tego idiotyzmu – na zaskarbienie sobie nostalgicznych wspomnień na wzór nostalgii za Edwardem Gierkiem, a więc na budowanie sobie pomnika trwalszego od spiżu. Przyszłe pokolenia Polaków będą z tego powodu jęczały w a babilońskiej niewoli lichwiarskiej międzynarodówki – ale pan Prezes schroni się już przed wszelką krytyką w grobie. To oczywiście jest przypuszczenie uprzejme, bo uznanie, że forsowany przez pretorianów pana Kaczyńskiego: panią Szydło i pana Morawieckiego program rozdawnictwa, nie jest obliczony na żaden efekt, byłoby już bardzo niegrzeczne.

Stanisław Michalkiewicz W przededniu końca świata Bogato niuansowane, czasami tryskające humorem prostolinijnym, częściej zaś kpiną metaforyczną, delikatną, wielowarstwową, choć zawsze ostrą niby brzytwa felietony Michalkiewicza dosięgają wrogów (głównie wszelkiej maści lewaków i farmazonów) w czułe miejsca. Tam zaś, gdzie autor rezygnuje z kpiarstwa na rzecz przekazu prelekcyjnego dostajemy wykład, charakteryzujący się żelazną logiką i użyciem argumentów, których celność demoluje przeciwnika.

W swojej najnowszej książce E. Michael Jones przedstawia błyskotliwe i oryginalne ujęcie dziejów kultury Zachodu z punktu widzenia gospodarki i systemu, który dominował w niej w czasach nowożytnych: kapitalizmu.

Dystansując się od socjalizmu i neoliberalizmu, które traktuje jako dwie gałęzie tego samego materialistycznego pnia, Jones przedstawia historię kapitalizmu jako konfliktu między sankcjonowaną przez państwo lichwą a ludzką pracą, będącą podstawowym źródłem wartości.

W drugim tomie książki „Jałowy pieniądz” autor omawia między innymi:

- rozwiązania i podstawy ideowe, towarzyszące błyskotliwemu rozwojowi przedsiębiorstw, jakim były redukcje prowadzone przez misjonarzy jezuickich w Ameryce Południowej 
- kapitalistyczne przyczyny kasaty zakonu Jezuitów
- ekonomiczny aspekt wybuchu dwóch rewolucji tzw. chwalebnej i francuskiej
- pierwsze eksperymenty inżynierii społecznej przeprowadzane w celu uformowania nowego otwartego społeczeństwa kapitalistycznego wg. wizji wigowskiej
- zagadnienia związane z gospodarczą emancypacją Żydów w epoce napoleońskiej
- zwycięski marsz rodziny Rotszyldów po prymat w europejskim świecie finansjery (Meyer Amschel Rotszyld jako archetyp postaci Mefistofelesa w Fauście Wolfganga Goethego)
- ostateczne uprawomocnienie zjawiska lichwy, jako fundamentu kapitalizmu.

Jones podejmuje się w III. tomie dalszej analizy ewolucji idei kapitalistycznych. Omawia proces przejęcia kontroli nad systemem bankowym opartym na lichwie przez wielkie rody żydowskie oraz wykorzystanie nowo ustanowionego standardu złota w celu umocnienia interesów nielicznej grupy trzymającej pieniądz. Reakcją na lichwiarski system, który tworzą, okazuje się sekularystyczny, rasistowski antysemityzm, któremu Jones przeciwstawia wyważoną katolicką krytykę negatywnych zjawisk związanych z kwestią żydowską w ujęciu moralnym.