"O ponadprzeciętności Adama Heydla jako teoretyka ekonomii decyduje jego konsekwentna, bezpardonowa obrona mechanizmu rynkowego; uważał, że najlepiej sprzyja on rozwojowi gospodarczemu wszystkich społeczeństw. w dobie naporu różnych form gospodarowania i natężenia procesów regulowania gospodarki przez państwo, aż do gospodarki dyrektywnie planowanej, postawa A. Heydla była dowodem głębokiego, opartego na naukowej analizie przekonania, które głosił z dużą odwagą. Można więc sądzić, że jego osiągnięcia badawcze byłyby znacznie większe, gdyby nie został zamordowany przez okupanta w wieku zaledwie 48 lat. Nauka polska przedwcześnie utraciła dużego formatu uczonego i nie mniejszego formatu człowieka".

Urodziłem się biedny i nieszczęśliwy. Obecnie jestem dość bogaty i bardzo szczęśliwy. Włożyłem sporo pracy w zmianę obu tych stanów.

W międzyczasie nauczyłem się kilku przydatnych rzeczy i paru pomocnych zasad. Staram się wyjaśniać je w kontekście ponadczasowym, jak najbardziej uniwersalnym, w taki sposób, żeby każdy mógł samodzielnie je dla siebie rozgryźć i przepracować. Ostatecznie, ja nie mogę cię niczego nauczyć. Mogę cię jedynie zainspirować i podsunąć ci kilka słów kluczy, żeby te zasady zapadły ci w pamięć.

Lubię sobie wyobrażać, że gdybym nagle stracił wszystkie pieniądze i gdyby ktoś wysadził mnie na pierwszej lepszej ulicy, w dowolnym anglojęzycznym kraju, w ciągu pięciu do dziesięciu lat odzyskałbym utracony majątek. A to dlatego, że bogacenie się jest po prostu zestawem umiejętności, jakie wykształciłem – i jakich każdy może się nauczyć.
Naval Ravikant

W czasie pobytu w Argentynie, wiosną 1984 roku, poznałem Adolfo Perez Esquivela, laureata pokojowej nagrody Nobla, którego zaprosiłem do Polski. Ambasada polska odmówiła mu wizy, gdyż Esquivel powiedział w wywiadzie, że jedzie do Polski aby się spotkać z Wałęsą, prymasem Glempem i…ze mną. Wiadomość o odmowie wizy nobliście dotarła do Wolnej Europy i zrobiła się chryja na całego. Ledwie afera ucichła, gdy na prośbę prof. Mariusa Barnarda z Południowej Afryki, brata Christiana, tego który jako pierwszy dokonał transplantacji serca (Marius operował dawcę, Christian biorcę, czyli Luisa Washkanskyego) zaprosiłem do Polski pewnego historyka z RPA, co odbiło się echem w krajach Czarnego Lądu, protestujących przeciwko zapraszaniu przedstawicieli RPA, która jak wiadomo była w owym czasie bojkotowana. Kolejna zadyma, kolejne przesłuchania. Za namową życzliwego mi kapłana, postanowiłem spakować manatki i wyjechać do Ameryki na rok, dwa, aż się sprawy uspokoją. Przez myśl mi nie przeszło, że zrobi się z tego aż prawie 20 lat.