Poznasz historie ponad 50 osób, które opisują różne sytuacje kryzysowe w swoim życiu prywatnym oraz zawodowym i dzielą się sposobami, jak wyszły z impasu, a do tego rozwinęły siebie oraz swoje projekty.

To książka dla tych, którzy:

• świetnie radzą sobie z trudnościami i szukają jeszcze więcej inspiracji, co warto zrobić, gdy jest ciężko, jak przygotować się na kryzysy, a także jak je obrócić na swoją korzyść;
• nie radzą sobie z trudnościami i są ciekawi, jak inni ludzie poradzili sobie pomimo trudności, załamania, braku środków, a czasami nawet depresji;
• lubią sprawdzone w praktyce rozwiązania;
• odnajdują dla siebie lekcje w doświadczeniach innych osób.

Był to zaledwie wierzchołek wierzchołka mafijnej rzeczywistości III RP, bo podobnych ofiar w ostatnich latach było wiele ? setki wspaniałych trupów. Zwłaszcza rzekomo samobójcza śmierć ostatniego z nich, Andrzeja Leppera, była szczytem szczytów absurdu, tak wielkim, że wydawało się wręcz czymś nieprawdopodobnym, iż w ogóle ktoś w taką wersję uwierzył. Przyjąwszy, że Lepper zabił się sam, na moment przed śmiercią przez powieszenie musiałby wejść na krzesło, następnie, już na nim stojąc, musiałby starannie wytrzeć z niego wszystkie odciski palców, potem założyć sobie na szyję pętlę i z kolei musiałby z tej pętli wytrzeć dokładnie wszystkie odciski palców. Na koniec jeszcze musiałby zniszczyć chusteczkę czy cokolwiek innego, czym wycierał to wszystko, bo niczego takiego nie znaleziono.

Pytanie - kto w momencie samobójczej śmierci zadaje sobie tyle trudu, by tak skrupulatnie wytrzeć własne odciski palców? I po co Andrzej Lepper miałby to robić? Zwłaszcza że na miejscu śmierci nie znaleziono niczego, czym można by to zrobić. A jednak prokurator chciał, by opinia publiczna uwierzyła, że Lepper wszedł na krzesło, po czym wytarł ślady odcisków palców, następnie założył pętlę na szyję i znów wytarł ślady odcisków palców, zniszczył „narzędzie” wycierania owych śladów i dopiero potem się powiesił. Trzeba przyznać, że, jak na samobójcę, Andrzej Lepper zatroszczył się o zadziwiająco wiele rzeczy - rzeczy, o które nie zatroszczył się chyba jeszcze nigdy żaden samobójca przed nim. Wydawało się zatem, że poprzeczka absurdu jego śmierci postawiona jest tak wysoko, że jej pokonanie będzie po prostu niemożliwe.