Skąd się biorą kryzysy to książka napisana w sposób prosty i mądry. Jej zasadniczym motywem jest kryzys zapoczątkowany w 2008 roku i zgodnie z tezą autora, trwający nadal. Autor rozprawia się z mitem keynesizmu, proponując w jego miejsce nowy, stworzony przez Ludwiga von Misesa,  paradygmat ludzkiego działania, stanowiący fundament szkoły austriackiej. Ciekawa, pouczająca, a przede wszystkim prawdziwa  teoria i empiria ekonomiczna.

Najnowszybestseller jednego z najwybitniejszych współczesnychprzedstawicieli Szkoły Austriackiej, członka Instytutu Misesa z Alabamy (USA) oraz profesoraUniwersytetu w Madrycie. Jersusa Huerta de Soto, autora monumentalnego dzieła Pieniądz, kredyt bankowy, cykle koniunkturalne.

Autor książki Śmiertelny bóg, demos przedstawia krytyczną analizę i interpretację demokratycznego pojmowania świata przez ludzi, (...) przedstawiając sprzeczności zawarte w modelu ustroju demokratycznego i negatywną ocenę demokracji nacjonalistycznej i demokracji chrześcijańskiej. Jacek Bartyzel napisał godny uwagi i uznania przyczynek do krytyki idei i praktyki demokracji, jasno i wyraźnie określając swój rodowód intelektualny i swe filiacje aksjologiczne.

Syn Miltona napisał nowoczesny, zabawny i bardzo prosty podręcznik do ekonomii. Ukryty ład wyjaśnia mechanizmy ekonomiczne, walczy z mitami, posługując się wyjątkowo oszczędnie formułami matematycznymi i wykresami. Friedman dowodzi tym samym, że ekonomia, choć ścisła, jest jednak nauką społeczną.

Znakomity prezent Gwiazdkowy. Ta niecodzienna książka służy nie tylko rozrywce. Wiele z przedstawionych w niej zasad, aforyzmów i maksym, to wiedza mogąca służyć zarabianiu pieniędzy. Jej autorami są najwybitniejsze postaci rynku papierów wartościowego i świata finansów. Mark Skousen kompletował je przez 30 lat. Świetna i pożyteczna zabawa. W czasach niepewności dobry timing jest królem:
Rynek a timing
Kiedy fakty się zmieniają, ja zmieniam swoje poglądy. A co szanowny pan robi w takiej sytuacji?
John Maynard Keynes

Nie znoszę się mylić. Ale jeszcze bardziej nie znoszę pozostawać w błędzie.
Paul A. Samuelson

Różnica między inwestorem bogatym a inwestorem biednym bierze się z jakości i timingu informacji, którymi się posługują.
Bernard Baruch

Jest to prawdziwe dzieło. Nie tylko jak chodzi o objętość (800 stron dużego formatu), ale przede wszystkim we względu na rangę tematu, a także wiedzę, odwagę i wyjątkowość autora. Zacznijmy od tego ostatniego elementu, to wiele wyjaśnia.

David Stockman (ur. 1946) jest wybitnym ekonomistą amerykańskim, byłym ministrem ds. budżetu w rządzie Ronalda Reagana. Po odejściu z aktywnej polityki Stockman przez wiele lat pracował na Wall Street, będąc ekspertem/partnerem dużych firm inwestycyjnych: Salomon Brothers oraz Blackstone Group. Od roku 2003 do 2013 pełnił funkcję prezesa firmy Collins and Aikman, dużego producenta części samochodowych z Detroit. Stockman należy do najbardziej znanych postaci gospodarczych i politycznych w USA. Uważany jest też za czołowego przedstawiciela Partii Republikańskiej.

W 2013 roku ukazała się na rynku USA jego monumentalne dzieło, właśnie „Wielka deformacja”. Jest to książka ilustrująca przyczyny obecnego załamania gospodarki amerykańskiej po 2007 roku, a także skutki kryzysu światowych finansów, jaki po tym nastąpił. Książka krytykuje politykę finansową USA, w szczególności manipulacje monetarne FED oraz sektora bankowego, a także przedstawia mechanizm korupcji politycznej i jego wpływ na obecne trudności gospodarcze USA i na świecie. Od pierwszej chwili stała się ona bestsellerem. A przy tym także swoistą biblią deformacji wolnego rynku i przestrogą dla innych krajów, które podążają amerykańską drogą. Mam na myśli Japonię, a ostatnio także Unię Europejską. Z tego właśnie względu dzieło Stockmana stało się bardzo aktualne także w naszym obszarze gospodarczym.

Z przykrością trzeba stwierdzić, że Wielka Depresja 2.0 to książka prorocza. Nikt nie ma wątpliwości, że proroctwo Schiffa znowu się spełni. Pytanie tylko, czy Ameryka może z tej katastrofy wyjść mądrzejsza, a także jakie konsekwencje czekają nas, Polaków.

Godna podziwu jest erudycja Autora, który pieczołowicie przytacza wątpliwości twórców Stanów Zjednoczonych co do demokracji i egalitaryzmu – choć melancholijnie zauważa, że „Ci, którzy chcą uniknąć pomieszania i starają się o klarowność w dyskursie politycznym, dokładnie rozróżniając między liberalizmem a demokracją oraz między demokracją a republikanizmem, prawdopodobnie toczą przegraną bitwę”. Ja sądzę, że jeśli ją przegramy, stoczymy się w odmęt bełkotu – ale samo wydanie tej książki jest przejawem wiary, że ta walka nie jest przegrana. Autor bierze byka za rogi pokazując, że korzenie dzisiejszego neo-niewolnictwa tkwią w demokracji – i bardzo starannie pokazuje, że myśliciele XVIII i XIX wieczni doskonale zdawali sobie z tego sprawę. Przy okazji krotko i treściwie pokazuje, jak błędnym jest uważanie Aleksego de Tocquevill’a za zwolennika demokracji. Dzięki Niemu z odmętów historii mamy odkopane takie perełki, pasujące jak znalazł do dzisiejszego sporu o Trybunał Konstytucyjny, jak myśl socjalisty Józefa Proudhona: „Z powodu niewiedzy o prymitywności swych instynktów, z powodu chęci natychmiastowego spełnienia swych potrzeb i pragnień, ludzie wolą doraźne formy władzy. Nie chcą wcale gwarancji prawnych, gdyż nie wiedzą, czym są i jak działają. Nie obchodzą ich wyrafinowane mechanizmy hamulców i równowag (checks and balances), ponieważ nie korzystają z nich bezpośrednio. Pragną pryncypała, któremu będą mogli zawierzyć, przywódcy, którego zamiary znane są ludziom i który poświęci się realizacji ich interesów. Tegoż przywódcę obdarzają nieograniczoną i nieodpartą władzą. Lud uznaje za sprawiedliwe to, co jest dlań użyteczne. Ponieważ jest ludem, wyśmiewa wszystkie formalności i nie nakłada żadnych warunkowych ograniczeń na depozytariuszy władzy”.

(…) W 1987 roku Ronald Reagan stojąc przed Bramą Brandenburską wezwał przywódcę Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego: „Panie Gorbaczow, niech pan zniszczy ten mur”. Świat dzielił się wtedy na dwie skrajnie odmienne politycznie półkule – kolektywny Wschód z Rosją i Chinami na czele oraz kapitalistyczną Amerykę na Zachodzie. Ów podział był oczywisty. Co więcej Stany Zjednoczone pełniły wówczas rolę swego rodzaju strażnika wolności aktywnie promując model amerykański i sprzeciwiając się wszelkim przejawom łamania naturalnych praw człowieka na całym świecie. To Ameryce w dużej mierze zawdzięczamy upadek Związku Radzieckiego i oswobodzenie narodów Europy Wschodniej.

Trzy dekady później polityczny krajobraz kuli ziemskiej prezentuje się zupełnie inaczej. Rosja i Chiny, choć niewątpliwie pozostają krajami totalitarnymi, otwierają się gospodarczo na świat, podczas gdy Ameryka powoli, lecz konsekwentnie podąża w stronę socjalizmu. Dziś Ameryka nie ciągnie Europy w górę; dziś Europa ciągnie Amerykę w dół. Europejskie systemy zdrowotne i emerytalne dające obywatelom złudne poczucie bezpieczeństwa w Ameryce stawia się obecnie jako – o ironio – wzory do naśladowania. Jak wiele może zmienić się przez niespełna trzydzieści lat.