Po co wydawać dziś „Grzech Monetarny Zachodu” Jacques’a Rueffa? Po co czytać dziś książkę wydaną w 1971/72 roku, czterdzieści lat temu?

Odpowiedź na to pytanie jest prosta: Dlatego, że jest to książka na wskroś współczesna, traktująca o temacie, który, choć mogło się wydawać, że „waszyngtoński consensus” uczynił go nieaktualnym i przebrzmiałym, dziś, po „kryzysie Lehmana” z 2008 roku, i w związku z rozwijającym się przed naszymi oczami kryzysem „suwerennego zadłużenia”, stanął dziś w samym centrum światowej debaty ekonomicznej, temacie natury światowego systemu monetarno-finansowego i jego związku z kryzysem, w którym tkwimy.

Pierwszy kiosk, w którym serwowano burgera wołowego z frytkami, założony został przez Polaka, Teda S. Przybyłę, w centrum Chicago w 1937 r. Mimo iż zarówno jego hamburgery, jaki i frytki mogłyby śmiało konkurować z owianymi legendą daniami McDonald’s – interes upadł po kilku latach. Przybyło powiedział wtedy podobno, że Amerykanie są zbyt bogaci, by jadać hamburgery.

Jak to możliwe, że pionier hamburgerów Ted Przybyło poniósł klęskę, a outsider gastronomiczny Ray Kroc prawie 20 lat później zbudował fortunę na niemal identycznym pomyśle?

O tym właśnie mówi Imperium Big Maca. John F. Love opisuje budowę słynnej sieci restauracji od pierwszego lokalu z hamburgerami do potężnej globalnej marki. Śledząc decyzje i działania szefa korporacji Raya Kroca i jego zespołu, widzimy przed jakimi wyzwaniami staje przedsiębiorstwo na różnych etapach rozwoju. Fascynująca historia korporacji McDonald’s to praktyczny wykład franchisingu, marketingu, współpracy z dostawcami, standaryzacji, kontroli jakości i inwestowania w nieruchomości, czyli po prostu – biznesu.

Konsumenci nie są wszechwiedzący, ale dysponują bezpośrednimi sposobami uzyskania wiedzy. Kupują pewien produkt żywnościowy na śniadanie, lecz im nie smakuje, więc go więcej nie kupią. Kupują samochód pewnej marki, lecz nie jeździ nim się wystarczająco dobrze, więc kupią inny. W obu przypadkach dzielą się ze znajomymi swoją nowo nabytą wiedzą. Inni konsumenci wspierają finansowo organizacje konsumenckie, które im mogą doradzać lub ich ostrzegać. Lecz we wszystkich przypadkach konsumenci mogą skorzystać z bezpośredniego testu jakości produktów w postaci wyników ich użytkowania. Firma, która zaspokaja potrzeby konsumentów, rozwija się i prosperuje, a firma, które temu zadaniu nie może sprostać, wypada z interesu.

Ta niezwykła i pożyteczna książka została napisana specjalnie na seminarium organizowane 18-19 czerwca 2016 przez Uczelnię Asbiro oraz wydawnictwo Fijorr Publishing. Jej autorem jest filozof, ekonomista, jeden z najpopularniejszych i najbardziej rozpoznawalnych znawców amerykańskiego, a właściwie światowego rynku papierów wartościowych, międzynarodowy doradca inwestycyjny i ekspert od pieniędzy – Douglas Robert Casey. Douglas jest autorem kilku bestsellerów na tematy finansowe, które odmieniły spojrzenie na dostatnie życie milionom ludzi. Jego blog INTERNATIONAL MAN uważany jest za jeden z najpopularniejszych drogowskazów inwestycyjnych. Czytają go miliony ludzi.

Bardzo dobra książka. Celnie identyfikuje główne zarzuty, jakie są zwykle stawiane amerykańskiej służbie zdrowia i przekonywująco się z nimi rozprawia (np. zarzut o niewielkich efektach opieki zdrowotnej w USA mierzonych niektórymi wskaźnikami zdrowotnymi lub o pozostawaniu znacznej części obywateli USA poza ubezpieczeniem zdrowotnym, co rzekomo skazuje ich na „śmierć pod płotem”). Zaskoczeniem dla mnie było (chociaż przecież nie powinno być), że podobne przyczyny: publiczne finansowanie opieki zdrowotnej – rodzą podobne skutki: limitowanie świadczeń zdrowotnych, kolejki do leczenia, ograniczona dostępność wielu zabiegów i badań diagnostycznych, w tak różnych krajach jak np. bogata Kanada i – stosunkowo – uboga Polska. Z satysfakcją zauważyłem, że autorzy książki, chociaż obserwują opiekę zdrowotną z innej pozycji niż ja i na innym kontynencie, dostrzegają te same zjawiska, np. takie, że w państwach, gdzie lecznictwo finansowane jest (prawie) wyłącznie ze środków publicznych, wydatki na opiekę zdrowotną traktowane są jako coś złego, jako niepotrzebny i nieuzasadniony koszt, obciążający społeczeństwo, czego należy się raczej wstydzić, a już np. wydatki na samochody, domy czy generalnie na konsumpcję finansowaną ze środków prywatnych w tych samych krajach odczytywane jest jako rzecz dobra, oznaka dobrobytu obywateli i nowoczesności państwa. To dowodzi, że publiczna opieka zdrowotna nie jest nastawiona na usatysfakcjonowanie „klienta” którym jest – w tym przypadku – pacjent, nie jest też traktowana – przez polityków – jako gałąź gospodarki, przynoszący dochód tym, którzy w niej pracują, ale „kula u nogi” dla państwa. To źle wróży i pacjentom i pracownikom publicznej służby zdrowia. . Polecam tę książkę tym, którzy chcą się dowiedzieć jaka jest naprawdę amerykańska służba zdrowia i jakie korzyści daje pacjentowi. Polecam ją też tym, którzy obawiają się rynkowych rozwiązań w ochronie zdrowia – aby przekonali się, czy faktycznie ich obawy są uzasadnione. Na końcu polecam ją tym, którzy „podskórnie” czują, że opiece zdrowotnej potrzeba rynku, ale obawiają się głośno przyznać do tego, przytłoczeni obowiązującą poprawnością polityczną w tym względzie, która każdego, kto nie jest za bezpłatnością leczenia uznaje za człowieka bezwzględnego, bez serca i nieomal zdziczałego.

„To oczywiste, że ktoś pragnie uniemożliwić opozycji wszelkie kanały łączności z obywatelami Rosji” – powiedział Kasparow. Były szachowy mistrz jest szefem opozycyjnego Zjednoczonego Frontu Obywatelskiego (OGF), który współtworzy antykremlowską koalicję zarzucającą prezydentowi Władimirowi Putinowi łamanie wolności demokratycznych.
Wydawnictwo Eksmo utrzymuje, że publikację odroczono z powodów technicznych, bowiem wygasł poprzedni kontrakt i należy podpisać nowy. „Trudno nam zrozumieć, dlaczego zwykła sprawa techniczna wywołała pragnienie doszukiwania się politycznych podtekstów” – napisał wydawca w oświadczeniu przesłanym agencji Reuters.
„Nie chcielibyśmy mniemać, że Kasparow chce w ten sposób przyciągnąć uwagę” – dodał. Mimo międzynarodowej sławy, Garri Kasparow jest, jak pisze Reuters, marginalną postacią na rosyjskiej scenie politycznej. Większość wyborców popiera w dalszym ciągu prezydenta Putina, którego rządom przypisują wzrost gospodarczy i stabilność polityczną.

Podtytuł tej ważnej książki brzmi: Jak zarabiać na polityce monetarnej i cyklach koniunkturalnych.

Jest to kolejny tytuł, po Inwestowanie w jednej lekcji oraz Austriacka Szkoła Ekonomii dla inwestorów – obie Marka Skousena, Giełda, kredyt, kapitał – Fritza Machlupa, wprowadzający nas w świat rynku papierów wartościowych, a konkretnie, pokazujący praktyczne implikacje szkoły austriackiej, i dowodzący, że żadna z teorii ekonomicznych nie sprawdza się w inwestowaniu w papiery wartościowe tak jak właśnie Austriacy. problematyka ta dotyczy nie tylko inwestorów indywidualnych, lecz także menadżerów funduszy inwestycyjnych, analityków i wszystkich tych, którzy z giełdy żyją i dają pożyć innym. Nietrudno zrozumieć, dlaczego najnowsza pozycja Fijorr Publishing Koniec wielkiego mitu, stała się na Wall Street bestsellerem, zaś jej autor, Thomas Aubrey, założyciel firmy analitycznej/inwestycyjnej Credit Capital Advisory, jest zawodowym zarządzającym potężnymi funduszami emerytalnymi.

Udostępnij mądry artykuł!

Konkurencja, jak mówiło wielu autorów, jest terminem stosowanym w rozmaitych znaczeniach. Przykładowo, ekonomiści pracowali na licznych modelach, z których każdy opisywał tę czy inna formę konkurencji. Jednak to model doskonałej konkurencji wciąż jest nieodłączną częścią współczesnej teorii ceny. Pomimo krytyki, której przedmiotem był ten model w ostatnich czterdziestu latach, nadal zajmuje on sam środek sceny, zarówno pozytywnej, jak i normatywnej. Rozczarowanie niedomaganiami teorii konkurencji doskonałej dało impuls do stworzenia nowych modelów opisujących różne niedoskonale konkurencyjne struktury rynkowe, ale modele te nie zdołały pozbawić modelu konkurencji doskonałej przodującej roli. Tutaj poddamy rozważaniom każdy z tych modeli. Moje stanowisko jest takie, że nie tylko model doskonałej konkurencji nie pomaga nam zrozumieć procesu rynkowego, ale i że modele niedoskonałej konkurencji, stworzone by go zastąpić, nie są zbytnio pomocne. Utrzymuję, że teoretycy, którzy opracowali modele niedoskonałej konkurencji nie dostrzegli najistotniejszych wad teorii konkurencji doskonałej. W rezultacie nie byli oni w stanie orzec, w którym kierunku powinna zwrócić się rehabilitacja teorii ceny; zamiast tego konstruowali modele cierpiące na te same wady, co model konkurencji doskonałej.

Dla badania tego nurtu poważnym obciążeniem jest to, że mówimy tak o doktrynie konserwatywnej, jak również o postawie konserwatywnej, polegającej na obronie status quo. Pomieszanie sfery wartości z prostą postawą psychologiczną powoduje, że konserwatyzm staje się paradoksalny, niezrozumiały, gdyż jedni konserwatyści – broniąc świata ideowego kultury Zachodu – idą pod prąd współczesnej polityki i reagują przeciwko status quo; podczas gdy inni, broniąc status quo, ze wstrętem odrzucają idee konserwatywne jako burzycielskie i (kontr)rewolucyjne. Utarło się przekonanie, że konserwatyzm jest doktryną reakcyjną. Nie tylko w marksistowskim, pejoratywnym znaczeniu tego słowa, które możemy odstawić do lamusa historii propagandy politycznej. Konserwatyzm jest autentycznie reakcyjny, gdyż pojawia się jako reakcja na rewolucję polityczną, religijną, społeczną i kulturową. Nie znaczy to, że idee konserwatywne są poglądami w jakiś sposób nowymi, występującymi przeciwko panującym opiniom; przeciwnie, nowe są owe panujące, na podstawie których i w imię których uskuteczniono rewolucję. Świat ideowy konserwatyzmu jest prastary, gdyż stanowi wynik obserwacji i przemyśleń nad rzeczywistością, która została w wyniku rewolucji zniszczona, a przynajmniej została przez siły destrukcji poważnie zagrożona.

Niewielu filozofów wywarło taki wpływ na europejską myśl polityczną, prawną i ekonomiczną, co właśnie Hume. Jest współtwórcą brytyjskiego systemu prawnego, na jego pracach wzorował się w dużym stopniu Adam Smith. Książka p. Tulejskiego jest napisana językiem przystępnym, zrozumiałym i odnosi się do współczesnych doświadczeń systemowo – politycznych. Ciekawa i mądra. Niewiele tak poważnych (prawie 450 stron) konserwatywnych pozycji ukazuje się na polskim rynku wydawniczym. Obok książek Adama Wielomskiego i Jacka Bartyzela, praca Tomasza Tulejskiego jest dobrym uzupełnieniem biblioteki konserwatysty.