Monopol Microsoft
To, czy Microsoft posiadał monopol na rynku systemów operacyjnych zależy oczywiście od precyzyjnej definicji monopolu. Doskonały monopol, przypuszczalnie, może kontrolować całość dostępnej podaży produktu na jakimś konkretnym rynku właściwym (relevant market), z silnymi prawnymi barierami wejścia. Mówiło się, że Microsoft licencjonuje dziewięćdziesiąt procent rynku systemów operacyjnych sprzedawanych wraz z nowymi komputerami, ale ponieważ nie istniały żadne prawne bariery wejścia, Microsoft nie posiadał doskonałego monopolu. Istniały inne systemy operacyjne dla komputerów osobistych (Mac OS, Unix, OS/2, Linux) i konsumenci mogli przesiąść się na nie, jeśli system Microsoftu byłby niedostępny; w dodatku, nowi producenci mogli zawsze wejść na rynek.
Mimo to, prawnicy opierający się na precedensie mogli dowodzić, że jakikolwiek udział w rynku powyżej siedemdziesięciu procent (przy istnieniu prawnych barier wejścia lub przy ich braku) może być uważany za monopol w myśl prawa antymonopolowego. Jak będziemy dowodzić na następnych stronach, teoria monopolu oparta na udziale w rynku jest myląca i prowadzi na manowce. Wiele zależy od tego jak dany rynek właściwy jest zdefiniowany. Jeszcze ważniejsze jest to, czy firma może wyprodukować lepszy produkt po niskich kosztach i konsumenci mogą ustanowić taką firmę jako dominującego dostawcę; przypuszczalnie prawo w zamyśle nie miało ograniczać takiego korzystnego zachowania. Istotnie, monopol, jakkolwiek zdefiniowany, nie jest nielegalny w myśl Sherman Act; monopolizacja zaś jest. Tym, czego prawo naprawdę wymaga (po tym jak progowa pozycja rynkowa została osiągnięta), jest wykazanie, że pozwany dopuszcza się tzw. praktyk monopolistycznych. Trzeba zadać kilka ważnych pytań: Jak firma zdołała osiągnąć taki udział w rynku? Czy firma w sposób bezprawny wykluczała konkurentów z rynku?
Czy w sposób bezprawny ograniczała proces konkurencji?

Przełom dziewiętnastego i dwudziestego wieku przyniósł falę krytyki istniejących wówczas stosunków społeczno-gospodarczych i ich wolnorynkowego uzasadnienia. Towarzyszył jej rozwój nowych teorii politycznych, odchodzących od założeń państwa „nocnego stróża” i haseł absolutnej wolności. Opowiadały się one za interwencjonizmem i głosiły potrzebę równości społecznej, która wymaga realizacji nawet za cenę uszczerbku dla wolności, a osiągana jest za pomocą korygujących działań państwa. Pomoc dla biedniejszych warstw społecznych uznano za jedną z podstawowych funkcji państwa.

Znamienne, że rozbudowane koncepcje interwencjonistyczne powstały w Niemczech pod koniec XIX wieku. Podejmując konkurencję polityczną z Wielką Brytanią, Niemcy potrzebowały zwiększyć wpływ państwa na gospodarkę. Dlatego właśnie tam najwcześniej odrzucono zasady ekonomii klasycznej i uznano wytwórczy charakter działalności państwa. Niestety, tą samą drogą podążył szybko cały gospodarczy świat. Uzasadnienie dla konieczności podejmowania działań interwencyjnych przez rząd – nawet w mateczniku kapitalizmu, jakim były Stany Zjednoczone – stanowił szok wywołany Wielkim Kryzysem z roku 1929. Mimo, że jak wykazał Milton Friedman, rozmiar zapaści gospodarczej nie był wcale wywołany nadmiarem wolnego rynku, tylko jego ograniczeniem przez System Rezerwy Federalnej oraz działaniami i zaniechaniami jego urzędników, winą za wszelkie zło obarczono wolny rynek.

Poznaliśmy już życiowe zasady Jordana Petersona, więc teraz może czas na bardziej biznesowe „Zasady” Raya Dalio?

A kto to taki? Ray Dalio jest inwestorem, miliarderem, założycielem i szefem największego na świecie funduszu hedgingowego Bridgewater Associates. Dalio postawił sobie w przeszłości cel, jakim była praca dająca poczucie sensu oraz wartościowe relacje z ludźmi, którzy mieli mu w tej pracy towarzyszyć. Następnie metodą prób i błędów znalazł strategię, która umożliwiła mu spełnienie tego celu: radykalna przejrzystość i algorytmiczne podejmowanie decyzji.

Ray Dalio przyjął bardzo produktywne podejście do błędów i problemów. Zaczął traktować je jako zagadki, których rozwiązanie raz a dobrze pozwala uniknąć powielania ich w przyszłości. W rozwiązaniach tych, wypracowanych w odpowiedzi na specyficzne sytuacje, zdarzenia i wyzwania, Dalio szukał powtarzających się schematów. Gdy taki znajdował, formułował konkretną zasadę wskazującą, jak należy postępować, by się od danego rodzaju błędów na dobre uwolnić. Wraz z biegiem lat i przyrostem doświadczenia w biznesie Dalio stworzył swoiste kompendium zasad pomocnych w życiu i pracy.

Arcydzieło historyczne. Książka ta poruszyła nawet zawodowymi historykami, znawcami tematu II wojny światowej. Jej odmienność, to brak uprzedzeń ideowych czy narodowych, a przy tym – podobnie jak u Paula Johnsona – opis i analiza wydarzeń z punktu widzenia działającego człowieka. Mimo iż autor nie jest ekonomistą, a tym bardziej, znawcą szkoły austriackiej, swoją metodologią wpisuje się w nurt Austriaków.

Ta książka to właściwie autobiografia Donalda J. Trumpa, w której przekonuje on ludzi, dlaczego powinien zostać wybrany na 45. prezydenta Stanów Zjednoczonych. To pierwsza tego rodzaju praca, a ponieważ na temat kandydatury Donalda Trumpa roi się w mediach od niedopowiedzeń, zmyśleń i zwyczajnych kłamstw, jest to książka ważna. Jeśli nawet  Donald Trump nie zostanie wybrany na prezydenta USA, jego kampania i program wyborczy pozostaną głęboko w świadomości Amerykanów i – bez względu na wynik wyborów – trzeba je będzie brać pod uwagę.

Dzieje własności prywatnej pozwalają nam prześledzić kształtowanie się zjawiska na przestrzeni prawie 3000 lat i zrozumieć, w czym tkwi znaczenie własności prywatnej. Więcej na ten temat za kilka tygodni, kiedy ukaże się nakładem Fijorr Publishing kolejna książka Hansa H. Hoppe, Wielka fikcja, czyli państwo u schyłku, w której przedstawia on uzasadnienie filozoficzne i ekonomiczne koncepcji własności prywatnej i kilku innych podstawowych zjawisk i kategorii, bez których rozwój cywilizacji jest wręcz niemożliwy.

Książka, którą bierzecie Państwo w swoje ręce pomoże wam zdobyć wiedzę, która ułatwi dyskusję ze zwolennikami, socjalizmu, komunizmu i tego typu faszyzmów/kolektywizmów. Z jednej strony zyskujecie przewagę nad wrogiem, z drugiej, macie szansę przeciągnąć go na stronę prawdy. Teraz już wiecie jak to uczynić.

Fenomenalnym wręcz zjawiskiem, które obserwujemy od lat na polskim rynku wydawniczym, a nade wszystko czytelniczym, jest niesłabnące zainteresowanie twórczością Stefana Kisielewskiego, legendarnego Kisiela. Wznawiane zbiory felietonów, artykułów publicystycznych i powieści, zawierające przesłania pisarza, niezdezaktualizowane, jak się okazuje, mimo upływu czasu, przyjmowane są niemal entuzjastycznie i to nie tylko przez czytelników pamiętających ówczesne, peerelowskie realia, ale również przez przedstawicieli młodego pokolenia, dla którego „epoka Kisiela” stanowi dziś niemal prehistorię.
Wydawać by się mogło, że o twórczości Stefana Kisielewskiego, jakże bogatej i różnorodnej, wiemy już dzisiaj wszystko. A tymczasem okazuje się, że czytelnicy w Polsce nie dysponują prawie żadną wiedzą o owocnej współpracy pisarza z polonijnymi mass mediami działającymi w USA. Nawet tak rzetelny biograf Kisiela jak Mariusz Urbanek, w swojej wartościowej i ciekawie napisanej monografii, nie wspomina o tym fakcie ani słowem.

Wybitny uczony, student Ludwiga von Misesa, stracił cierpliwość i postanowił zagrzmieć, aby przebudzić ludzi i zmusić ich do aktywnej analizy zjawiska ekoterroryzmu, który opanował sposób myślenia elit intelektualnych i akademickich w kwestii tzw. środowiska naturalnego.

Reisman, w przeciwieństwie do tych, których krytykuje, nie odwołuje się do ideologii, etyki czy polityki. Zamiast tego analizuje konsekwencje ekologizmu w kategoriach ekonomicznych, dochodząc do wniosku, że uleganie manipulatorom i szantażystom może doprowadzić, najpierw cywilizację, potem zaś ludzkość, do zagłady. Pasjonująca lektura. W pigułce uzyskujemy precyzyjne argumenty w walce z nieczystymi metodami przeciwnika. Obok książki Jaime’go Whyte’a, to kolejna pozycja na rynku zdominowanym przez komunistów ekologicznych, jak ich nazywa prezydent Czech Vaclav Klaus.