Nie zajmuj się rozwiązywaniem cudzych problemów! – ta zasada cię wyzwoli. Dzięki tej książce dowiesz się jak w prosty sposób zyskać czas na rzeczy, które chcesz lub musisz zrobić.

Menedżer rozwiązujący problemy za swoich pracowników bardzo szybko staje się najmniej efektywnym członkiem zespołu. Z właściwym dla siebie poczuciem humoru autorzy przedstawiają go jako nieszczęśnika otoczonego przez stado małp. Następnie uczą czytelnika jak wybrnąć z takiej sytuacji i przekazać odpowiedzialność za poszczególne zadania właściwym osobom.

Dzięki czterem zasadom Onckena każdy menedżer nauczy się efektywnie wykorzystywać potencjał wszystkich pracowników organizacji, a w szczególności własny.
Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się dlaczego w weekendy tkwisz w biurze, podczas gdy twoi podwładni odpoczywają w domowym zaciszu – ta książka jest dla ciebie!

Stanisław Michalkiewicz W przededniu końca świata Bogato niuansowane, czasami tryskające humorem prostolinijnym, częściej zaś kpiną metaforyczną, delikatną, wielowarstwową, choć zawsze ostrą niby brzytwa felietony Michalkiewicza dosięgają wrogów (głównie wszelkiej maści lewaków i farmazonów) w czułe miejsca. Tam zaś, gdzie autor rezygnuje z kpiarstwa na rzecz przekazu prelekcyjnego dostajemy wykład, charakteryzujący się żelazną logiką i użyciem argumentów, których celność demoluje przeciwnika.

Od Tater do Andów to drugi, po Reisefieber zbiór reportaży zagranicznych Jana M. Fijora – dziennikarza, wydawcy, podróżnika, a ostatnio także blogera.

Wbrew tytułowi, akcja barwnych i zawikłanych relacji autora, rozgrywa się nie tylko w Andach. W Argentynie autor jest sprawozdawcą z piłkarskiego Mundialu, ujawnia nieznane dotąd kulisy głośnego filmu Stevena Spielberga, Lista Schindlera, a w Patagonii spotyka legendarnego dowódcę Batalionu „Zośka” – Ryszarda Białousa.

W Azji mierzy się z celnikami na granicy na Mekongu, w Stanach Zjednoczonych zaprzyjaźnia się z neapolitańskim mafioso oraz pada ofiarą przebiegłego pośrednika nieruchomości, co go kosztuje majątek.

Dla odmiany w Warszawie i Chicago przeprowadza wywiad z nienawidzącym dziennikarzy, zwłaszcza białych, genialnym jazzmanem Milesem Davisem.

Na całym świecie toczy się walka między przeciwnymi siłami: rynek kontra państwo; kapitalizm kontra socjalizm. Mamy tu do czynienia z dialektyczną sprzecznością, a kierunek zmian w danym kraju – w stronę większego lub mniejszego dobrobytu – zależy całkowicie od zmian w równowadze sił między rynkiem a państwem. O ile w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku w wielu krajach nastąpiło wzmocnienie sił rynkowych […], dziś obserwujemy, jak to druga strona – państwo – coraz bardziej umacnia się w tej walce przeciwieństw. Na poziomie idei oznacza to, że nastawienie antykapitalistyczne zyskuje na popularności i w coraz większym stopniu kształtuje poglądy znacznej części dziennikarzy i polityków. Właśnie dlatego treści zawarte w tej książce są tak ważne – szczególnie w Polsce.

"Szukamy tylko niewykwalifikowanych kandydatów”

Bovard słusznie zauważa, że odczucia administracji co do akcji afirmacyjnej najlepiej odzwierciedla proces rekrutacji pracowników przez agencje federalne. W 1995 roku Pentagon ogłosił, że „do awansowania pełnosprawnych, białych mężczyzn potrzebne jest specjalne pozwolenie”. Wydany przez Agencję ds. Żywności i Leków (Food and Drug Administration) „Poradnik o równych szansach przy zatrudnianiu pracowników” (Equal Employment Opportunity Handbook) radził, aby przy szukaniu kandydatów do pracy zmniejszyć naciski na takie urzędnicze czy biurowe wymagania, jak „znajomość zasad gramatyki” i „umiejętność pisania bez błędów”, gdyż mogą one negatywnie wpłynąć na zainteresowanie ze strony „mających zbyt mało wiedzy przedstawicieli grup i jednostek z upośledzeniami”. Znacznie większy absurd stał się jednak udziałem Służby Leśnej Stanów Zjednoczonych, którą krytykowano za to, że zatrudniała zbyt mało kobiet na stanowisku strażaków. Z tego powodu Służba Leśna dała ogłoszenie: „szukamy tylko niewykwalifikowanych kandydatów”. Dalej można przeczytać, że „rozważymy zgłoszenia tylko tych kandydatów, którzy nie spełniają standardów [tj. wymagań zawodowych]”. Wiemy teraz, że wskutek tej dziwacznej polityki nie obsadzono kluczowych stanowisk w jednostkach straży pożarnej, właśnie z powodu braku niewykwalifikowanych kandydatów.

Minęło sporo czasu od drugiej wizyty Johna w niesamowitej kawiarni na końcu świata. Wraz z upływem lat John się starzeje i ponownie potrzebuje odkryć siebie na nowo. Gdy mężczyzna wraca z pogrzebu swojego ojca chrzestnego, drogę powrotną utrudnia mu niespodziewana burza oraz awaria samochodu. Podróż Johna okazuje się… kolejną wizytą w miejscu, w którym podjął najważniejsze decyzje dotyczące swojego dalszego życia. Próbuje znaleźć tam odpowiedzi na nurtujące go pytania: Czy upływ czasu spowoduje, że będzie musiał zrezygnować ze swoich pasji? Jaki jest sposób na odnalezienie radości z życia w zabieganym świecie? Czym tak naprawdę jest strach związany z przemijaniem?

John P. Strelecky po raz kolejny zabiera czytelników w inspirującą podróż, podczas której będą mogli na nowo odkrywać swój sens istnienia. Pomogą im w tym pytania, które główny bohater znajduje w menu magicznej kawiarni.

Weszliśmy do Unii w momencie kluczowym. Coraz częściej bowiem mówi się o grożącym jej kryzysie, będącym skutkiem zarówno konfliktu interesów poszczególnych państw, jak i niewydolności ekonomicznej. Zdaniem autora rezultatem takiego stanu rzeczy będzie powstanie wielkiej niemieckiej Europy, likwidacja Polski, bądź, w najlepszym razie, utrata przez nasz kraj 1/3 terytorium, a następnie konflikt Europy ze Stanami Zjednoczonymi. 

Dzisiejszym studentom obraz wielkiego kryzysu gospodarczego lat 1929-1941 przedstawia się najczęściej w sposób zdeformowany, wskazując wolnorynkowy kapitalizm jako przyczynę ekonomicznych problemów i propagując interwencję rządu jako ich rozwiązanie. W niniejszym eseju, opartym na popularnym wykładzie, Lawrence Reed, prezes Foundation for Economic Education, obala ten stereotypowy pogląd i próbuje prześledzić decydującą rolę, jaką w tamtej legendarnej katastrofie odegrała nieskuteczna polityka rządowa.
Na temat wielkiego kryzysu gospodarczego lat dwudziestych XX wieku i jego wpływu na życie milionów Amerykanów napisano już wiele tomów. Historycy, ekonomiści i politycy pracowicie przeczesali wrak, szukając "czarnej skrzynki", która ujawniłaby przyczynę tamtego nieszczęścia. Niestety, zdecydowanie zbyt wielu z nich postanawia zaprzestać poszukiwań, być może uważając, że w ten sposób łatwiej będzie rozpowszechniać fałszywe lub szkodliwe wnioski dotyczące wydarzeń sprzed ośmiu dekad. W rezultacie wielu ludzi w dalszym ciągu akceptuje nieuzasadnioną krytykę wolnorynkowego kapitalizmu i wspiera destrukcyjną dla gospodarki politykę rządową.