Monopol Microsoft
To, czy Microsoft posiadał monopol na rynku systemów operacyjnych zależy oczywiście od precyzyjnej definicji monopolu. Doskonały monopol, przypuszczalnie, może kontrolować całość dostępnej podaży produktu na jakimś konkretnym rynku właściwym (relevant market), z silnymi prawnymi barierami wejścia. Mówiło się, że Microsoft licencjonuje dziewięćdziesiąt procent rynku systemów operacyjnych sprzedawanych wraz z nowymi komputerami, ale ponieważ nie istniały żadne prawne bariery wejścia, Microsoft nie posiadał doskonałego monopolu. Istniały inne systemy operacyjne dla komputerów osobistych (Mac OS, Unix, OS/2, Linux) i konsumenci mogli przesiąść się na nie, jeśli system Microsoftu byłby niedostępny; w dodatku, nowi producenci mogli zawsze wejść na rynek.
Mimo to, prawnicy opierający się na precedensie mogli dowodzić, że jakikolwiek udział w rynku powyżej siedemdziesięciu procent (przy istnieniu prawnych barier wejścia lub przy ich braku) może być uważany za monopol w myśl prawa antymonopolowego. Jak będziemy dowodzić na następnych stronach, teoria monopolu oparta na udziale w rynku jest myląca i prowadzi na manowce. Wiele zależy od tego jak dany rynek właściwy jest zdefiniowany. Jeszcze ważniejsze jest to, czy firma może wyprodukować lepszy produkt po niskich kosztach i konsumenci mogą ustanowić taką firmę jako dominującego dostawcę; przypuszczalnie prawo w zamyśle nie miało ograniczać takiego korzystnego zachowania. Istotnie, monopol, jakkolwiek zdefiniowany, nie jest nielegalny w myśl Sherman Act; monopolizacja zaś jest. Tym, czego prawo naprawdę wymaga (po tym jak progowa pozycja rynkowa została osiągnięta), jest wykazanie, że pozwany dopuszcza się tzw. praktyk monopolistycznych. Trzeba zadać kilka ważnych pytań: Jak firma zdołała osiągnąć taki udział w rynku? Czy firma w sposób bezprawny wykluczała konkurentów z rynku?
Czy w sposób bezprawny ograniczała proces konkurencji?

Syn Miltona napisał nowoczesny, zabawny i bardzo prosty podręcznik do ekonomii. Ukryty ład wyjaśnia mechanizmy ekonomiczne, walczy z mitami, posługując się wyjątkowo oszczędnie formułami matematycznymi i wykresami. Friedman dowodzi tym samym, że ekonomia, choć ścisła, jest jednak nauką społeczną.

Nigdy dotąd, przez 104 lata od daty jej wydania, książka ta nie była bardziej na czasie niż obecnie. Nigdy bowiem arogancja i nieuczciwość władz monetarnych świata, na czele z Federal Reserve Board nie była tak nachalna i tak groźna, jak właśnie dzisiaj.

Autor książki Śmiertelny bóg, demos przedstawia krytyczną analizę i interpretację demokratycznego pojmowania świata przez ludzi, (...) przedstawiając sprzeczności zawarte w modelu ustroju demokratycznego i negatywną ocenę demokracji nacjonalistycznej i demokracji chrześcijańskiej. Jacek Bartyzel napisał godny uwagi i uznania przyczynek do krytyki idei i praktyki demokracji, jasno i wyraźnie określając swój rodowód intelektualny i swe filiacje aksjologiczne.

Częstym argumentem zawistnych nieudaczników, przeciwników gospodarki rynkowej, biznesu i kapitalizmu jest twierdzenie, słuszne zresztą, ze swej istoty, że zachęcanie ludzi do otwierania własnych biznesów czy wspieranie prywatnej przedsiębiorczości mija się często z celem, gdyż z jednej strony nie wszyscy mają talent do robienia interesów, z drugiej zaś, sam talent do interesów nie wystarczy. W rezultacie, obie wspomniane grupy: przedsiębiorcy oraz ludzie pozbawieni smykałki (czy choćby ochoty) do interesów, charakteryzują się przeciwstawnymi interesami, skutkiem czego, są wobec siebie nastawieni wrogo.

Jest to znakomity podręcznik ekonomii austriackiej, napisany przez jednego z kilku najwybitniejszych, żyjących jej przedstawicieli. Autor porównuje paradygmat Austriaków z  mainstreamowym paradygmatem neoklasycznym.

Dla osób chcących się zorientować w podstawach szkoły austriackiej (ekonomii wolnego rynku) jest to fundament, na którym można stawiać budowle klasyków – Misesa, Rothbarda, Hoppego, de Soto i innych. Niezwykle pożyteczna zwłaszcza w dobie kryzysów ekonomicznych, na które szkoła neoklasyczna nie potrafi znaleźć rzetelnego wyjaśnienia czy tym bardziej antidotum.  Za autorem nie mamy wątpliwości, że wiek XXI to wiek powrotu ekonomii wolnorynkowej. Znajomość podstaw szkoły austriackiej będzie w tym nieodzowna.

Co ważne, autor dokonuje tu porównania między szkołami austriacką i chicagowską.

Polecamy!

Zapamiętajcie tego autora. Profesor uniwersytetu, a jednocześnie makler giełdowy, wydawca czasopism giełdowych i finansowych, a przede wszystkim praktyk, który pokazuje jak zastosować teorię (ekonomię) austriacką we własnym biznesie, w produkcji, a także – co jest specjalnością Skousena – w obrocie papierami wartościowymi. Dzięki unikalnej wiedzy, którą wykłada na 448 stronach Struktury produkcji w czasach największego kryzysu na Wall Street osiągał trzycyfrowe zwroty. Peter Drucker nazwał Skousena „guru nowej ekonomii”.