Czy rodzicielstwo kiedykolwiek się kończy?
W jaki sposób dbać o jakość w rodzinie?
Kto ponosi konsekwencje braku konsekwencji?
Czy przyjdzie taki dzień, że nie będzie bałaganu?
Czyżby motywacja była przereklamowana?
Granice czy wolność – czego potrzebują nasze dzieci?

Odpowiedzi na te i wiele innych pytań w książce Izabeli Antosiewicz podane są w lekkiej formie opowieści i sprawdzonych w życiu rodzinnym rozwiązań. Wrzuceni w sam środek historii po chwili przechodzimy do refleksji skłaniających do podjęcia działań. Śmiejemy się i wzruszamy, czasami niedowierzając, że to może być aż takie proste. Autorka zaprasza nas do swojego domu i do rodzin, z którymi miała okazję pracować.

Seria Kudłaty i Grosik ma za zadanie wprowadzić dzieci w świat finansów i ułatwić rodzicom rozmowy o nich. Tajemnica bankomatu uświadomi najmłodszym, że pieniądze nie biorą się znikąd, że do dyspozycji ma się tylko tyle pieniędzy, ile się wcześniej zgromadziło na koncie. Wyjaśni, czym jest konto w banku i dlaczego ważne jest dobre zarządzanie własnym budżetem.

Drogi Rodzicu, zastanawiałeś się kiedyś jak rozmawiać ze swoim dzieckiem o gospodarce i społeczeństwie? Czy w ogóle powinniśmy zainteresować dzieci takim tematem, skoro w szkole nie ma zajęć z ekonomii?

Dla osób, które wiedzą, że zrozumienie praw rynkowych nie jest rzeczą zarezerwowaną wyłącznie dla dorosłych, odpowiedź powinna być oczywista. Rodzice przez długi czas byli jednak zdani na własne metody. Na ratunek przyszedł Connor Boyack: prezes Libertas Institute w Utah – wolnorynkowego think-tanku – autor książek na temat polityki i religii oraz setek felietonów i artykułów w obronie wolności jednostki. Jego prace prezentowano w telewizji, radio i innych mediach międzynarodowych, krajowych i lokalnych. Connor jako młody rodzic sam musiał zmierzyć się z problemem edukacji ekonomicznej swoich dzieci, co zainspirowało go do stworzenia serii książek dla dzieci „Tuttle Twins”.

Thomas Piketty[1] i jego Kapitał w XXI wieku, to kolejna pozycja napisana przez przedstawiciela klubu ludzi o mentalności antykapitalistycznej, takich jak choćby Jeremy Rifkin[2], Naomi Klein[3], a także laureaci ekonomicznej nagrody Nobla za rok 1981 – James Tobin[4], za rok 2008, Paul Krugman[5], oraz w roku 2014, Jean Tirole[6] – że wymienię tylko tych bardziej znanych. W Polsce do grupy tej należą m. in. prof. prof. Zdzisław Sadowski, Ryszard Bugaj, Stanisław Gomułka[7]. Slogan, który najlepiej charakteryzuje ten nurt brzmi: maksimum równości i etatyzmu, przy minimum wolności i rynku. Zacietrzewienie klubowiczów antykapitalistycznych jest tak silne, że ludzie ci gotowi pójść na kompromis z samym diabłem – a konkretnie: poprzeć nieudolne państwo – byleby tylko dostało się kapitalistom. Dla zmylenia czujności biznesu, występują nierzadko w roli obrońców konkurencji (byle doskonałej), pionierów wolnego rynku (byle regulowanego), wojowników o sprawiedliwość (byle społeczną), oraz czempionów wzrostu gospodarczego (byle zrównoważonego). W głębi serca jedynym modelem gospodarczym, jaki im odpowiada jest kolektywizm, monopol oraz władza namaszczonych elit, do których ludzie ci aspirują. Gardzą przy tym przedsiębiorczością, indywidualizmem, a zwłaszcza wolnością osobistą, przed którą nas energicznie chronią.

Zbiór tych (...) prac można uznać za podjętą po raz pierwszy próbę syntezy podstaw austriackiej makroekonomii – austriackiej teorii pieniądza, kapitału, cykli koniunkturalnych oraz instytucji monetarnych. Prace te od czasów powojennych aż do dzisiaj wywierają ogromny wpływ na austriacką czy też „kapitałową makroekonomię“. Taki dorobek to nie lada osiągnięcie – nawet na przestrzeni całego życia. Tym bardziej więc zdumiewa fakt, iż Hayek opublikował te prace w ciągu ośmiu lat (1929–1937) i to przed ukończeniem czterdziestego roku życia. (...) Ponowne opublikowanie tych prac w jednym tomie to doniosłe wydarzenie, które wypełnia ogromną lukę w austriackiej literaturze makroekonomiczneji i ukazuje współczesnym austriakom metodę rozwijania teorii ekonomii przez racjonalną argumentację i krytykę.