Czy bieda jest błogosławiona, a bogactwo przeklęte?

W przekonaniu przeciętnego polskiego duchownego, liberalizm źle się kojarzy. Doktryna ta jest traktowana raczej jako narzędzie antychrysta niż bogobojnego katolika. Liberalizm (mylony często z libertynizmem) to źle pojęte wyzwolenie, ucieczka od Boga, słowem to grzech. Tymczasem liberalizm, jak niewiele innych prądów umysłowych, jest bliski nauczaniu Chrystusa, który w swoich naukach uwalniał człowieka z więzów opresyjnej władzy i zakazów odbierających mu godność i wolną wolę. Stąd, wiodący filozof katolicyzmu, św. Tomasz z Akwinu traktowany jest przez liberałów jak ojciec intelektualny tego nurtu. Najbardziej liberalna z wszystkich szkół ekonomicznych, szkoła austriacka, traktuje św. Tomasza wręcz jako swego założyciela.
Katolicyzm był narzędziem wyrwania się ze zniewolenia, uwolnienia człowieka od przemocy, tak aby sam, świadomie wybierał drogę, która poprowadzi go – albo i nie poprowadzi – do królestwa Bożego. Przeciwieństwem liberalizmu jest dyktatura; czy to kolektywu, czy różnej maści autokratów, starających się zastąpić „bogów” na ziemi. Liberalizm to wolność. Bez względu czy dotyczy ona działalności gospodarczej i ekonomii, czy wartości duchowych. Dlatego, jeśli ktoś uważa, że obok ekonomii liberalnej istnieje równie zasadna ekonomia nieliberalna, to albo jest w błędzie, albo chce nas oszukać. O tym właśnie mówi książka, którą Szanowny Czytelniku masz właśnie w swych rękach.

Dla badania tego nurtu poważnym obciążeniem jest to, że mówimy tak o doktrynie konserwatywnej, jak również o postawie konserwatywnej, polegającej na obronie status quo. Pomieszanie sfery wartości z prostą postawą psychologiczną powoduje, że konserwatyzm staje się paradoksalny, niezrozumiały, gdyż jedni konserwatyści – broniąc świata ideowego kultury Zachodu – idą pod prąd współczesnej polityki i reagują przeciwko status quo; podczas gdy inni, broniąc status quo, ze wstrętem odrzucają idee konserwatywne jako burzycielskie i (kontr)rewolucyjne. Utarło się przekonanie, że konserwatyzm jest doktryną reakcyjną. Nie tylko w marksistowskim, pejoratywnym znaczeniu tego słowa, które możemy odstawić do lamusa historii propagandy politycznej. Konserwatyzm jest autentycznie reakcyjny, gdyż pojawia się jako reakcja na rewolucję polityczną, religijną, społeczną i kulturową. Nie znaczy to, że idee konserwatywne są poglądami w jakiś sposób nowymi, występującymi przeciwko panującym opiniom; przeciwnie, nowe są owe panujące, na podstawie których i w imię których uskuteczniono rewolucję. Świat ideowy konserwatyzmu jest prastary, gdyż stanowi wynik obserwacji i przemyśleń nad rzeczywistością, która została w wyniku rewolucji zniszczona, a przynajmniej została przez siły destrukcji poważnie zagrożona.

Niewielu filozofów wywarło taki wpływ na europejską myśl polityczną, prawną i ekonomiczną, co właśnie Hume. Jest współtwórcą brytyjskiego systemu prawnego, na jego pracach wzorował się w dużym stopniu Adam Smith. Książka p. Tulejskiego jest napisana językiem przystępnym, zrozumiałym i odnosi się do współczesnych doświadczeń systemowo – politycznych. Ciekawa i mądra. Niewiele tak poważnych (prawie 450 stron) konserwatywnych pozycji ukazuje się na polskim rynku wydawniczym. Obok książek Adama Wielomskiego i Jacka Bartyzela, praca Tomasza Tulejskiego jest dobrym uzupełnieniem biblioteki konserwatysty.

Na ubitej ziemi - moje awantury dwudziestolecia

Jest to zbiór polemik tego wybitnego historyka idei i pasjonata konserwatyzmu. O konserwatyzmie w tym gronie pisać nie trzeba. Prof. Bartyzel to polemista elegancki, atakujący adwersarza z gracją i wyrozumiałością, która nierzadko wychodzi temu ostatniemu bokiem. Wśród „atakowanych” takie tuzy myśli wolnościowej, jak Janusz Korwin-Mikke, Robert Gwiazdowski, Tomasz Gabiś czy Marek Jurek. Prawie 350 stron interesującej lektury, po której sięga się chętnie jak po kielich dobrego wina z piwnicy Witolda Falkowskiego

Konkurencja, jak mówiło wielu autorów, jest terminem stosowanym w rozmaitych znaczeniach. Przykładowo, ekonomiści pracowali na licznych modelach, z których każdy opisywał tę czy inna formę konkurencji. Jednak to model doskonałej konkurencji wciąż jest nieodłączną częścią współczesnej teorii ceny. Pomimo krytyki, której przedmiotem był ten model w ostatnich czterdziestu latach, nadal zajmuje on sam środek sceny, zarówno pozytywnej, jak i normatywnej. Rozczarowanie niedomaganiami teorii konkurencji doskonałej dało impuls do stworzenia nowych modelów opisujących różne niedoskonale konkurencyjne struktury rynkowe, ale modele te nie zdołały pozbawić modelu konkurencji doskonałej przodującej roli. Tutaj poddamy rozważaniom każdy z tych modeli. Moje stanowisko jest takie, że nie tylko model doskonałej konkurencji nie pomaga nam zrozumieć procesu rynkowego, ale i że modele niedoskonałej konkurencji, stworzone by go zastąpić, nie są zbytnio pomocne. Utrzymuję, że teoretycy, którzy opracowali modele niedoskonałej konkurencji nie dostrzegli najistotniejszych wad teorii konkurencji doskonałej. W rezultacie nie byli oni w stanie orzec, w którym kierunku powinna zwrócić się rehabilitacja teorii ceny; zamiast tego konstruowali modele cierpiące na te same wady, co model konkurencji doskonałej.

„To oczywiste, że ktoś pragnie uniemożliwić opozycji wszelkie kanały łączności z obywatelami Rosji” – powiedział Kasparow. Były szachowy mistrz jest szefem opozycyjnego Zjednoczonego Frontu Obywatelskiego (OGF), który współtworzy antykremlowską koalicję zarzucającą prezydentowi Władimirowi Putinowi łamanie wolności demokratycznych.
Wydawnictwo Eksmo utrzymuje, że publikację odroczono z powodów technicznych, bowiem wygasł poprzedni kontrakt i należy podpisać nowy. „Trudno nam zrozumieć, dlaczego zwykła sprawa techniczna wywołała pragnienie doszukiwania się politycznych podtekstów” – napisał wydawca w oświadczeniu przesłanym agencji Reuters.
„Nie chcielibyśmy mniemać, że Kasparow chce w ten sposób przyciągnąć uwagę” – dodał. Mimo międzynarodowej sławy, Garri Kasparow jest, jak pisze Reuters, marginalną postacią na rosyjskiej scenie politycznej. Większość wyborców popiera w dalszym ciągu prezydenta Putina, którego rządom przypisują wzrost gospodarczy i stabilność polityczną.

Oddajemy w Państwa ręce książkę, która od chwili ukazania się (niewiele ponad pół roku temu) stała się bestsellerem, i okrzyknięta została drugą „Ekonomią w jednej lekcji”, zaś jej autor, John Tamny, młody publicysta magazynu Forbes, drugim Henry Hazlittem. Jesienią tego roku John odwiedzi nasz kraj na zaproszenie Fijorr Publishing, Fundacji FOR oraz Uczelni Asbiro, o czym wszystkich miłośników zdrowego rozsądku powiadomimy.

Ekonomię zdrowego rozsądku POLECAJĄ:

Ekonomia zdrowego rozsądkuto wspaniałe dwudziestopierwszowieczne uzupełnienie Ekonomii w jednej lekcji Henry’ego Hazlitta. W książce, w której nie znajdziemy wykresów i niezrozumiałych równań (co należy uznać za jej ogromną zaletę), John Tamny przytacza ekscytujące historie z otaczającego nas świata, aby pokazać czytelnikowi, że nie ma nic prostszego niż wzrost gospodarczy. Ekonomia zdrowego rozsądku jest odpowiedzią dla wszystkich, którym ‘tradycyjna ekonomia’ zamąciła w głowie”.

Ekonomista Robert P. Murphy i informatyk Silas Barta, połączyli siły, by w przystępny sposób wytłumaczyć szerszej publiczności:

czym jest Bitcoin,
jak działa protokół, na którym jest oparty,
jak zadbano o bezpieczeństwo transakcji,
dlaczego kryptowaluty są potrzebne,
dlaczego miłośnicy wolności powinni kibicować ich popularyzacji.
„Niniejszy przewodnik […] oferuje intuicyjne wyjaśnienia podstawowych kwestii związanych z gospodarczymi aspektami Bitcoina, ale w osobnych podrozdziałach wyjaśnia także faktyczny mechanizm kryjący się za jego funkcjonowaniem.

Gdy pojmie się już istotę rewolucyjnego charakteru technologii Bitcoin, trudno nie doceniać niezwykłych możliwości, jakie ona daje. Co więcej, najgorliwsi z entuzjastów uważają narodziny [kryptowalut] za ważny, milowy krok w rozwoju technologicznym i kulturowym ludzkiego gatunku”.

Jest to pierwsza i najważniejsza książka tzw. szkoły austriackiej, której autor urodził się w Nowym Sączu, a doktoryzował na krakowskiej Alma Mater. Menger Zasadami dokonał przewrotu Kopernikańskiego w ekonomii. Książka zmieniła spojrzenie na współczesną ekonomię, a jej autor uchodzi, coraz częściej, za najwybitniejszego ekonomistę w dziejach. Ironią jest to, że nawet dzisiaj, po tylu latach, praca Mengera wabi swoją świeżością spojrzenia, jest odkrywcza, a jej logika przystępna i jakże zdrowo rozsądkowa. Mimo to urzędujący ekonomiści wolą posługiwać się skompromitowaną teorią Keynesa i jego dworu. Z tym większą satysfakcją anonsujemy to dzieło. Gwarantujemy ucztę duchową/intelektualną i zmianę spojrzenia na wysiłki działającego człowieka.Mamy nadzieję, że przysłużymy się Państwu nie tylko okazją do pogłębienia zasad rewolucji marginalistycznej, nowoczesnej i rewolucyjnej teorii pieniądza, ale przede wszystkim tym, że przedstawiamy wybitnego człowieka, uczonego, który nie doczekał się jeszcze uznania na jakie zasługuje.

Po co wydawać dziś „Grzech Monetarny Zachodu” Jacques’a Rueffa? Po co czytać dziś książkę wydaną w 1971/72 roku, czterdzieści lat temu?

Odpowiedź na to pytanie jest prosta: Dlatego, że jest to książka na wskroś współczesna, traktująca o temacie, który, choć mogło się wydawać, że „waszyngtoński consensus” uczynił go nieaktualnym i przebrzmiałym, dziś, po „kryzysie Lehmana” z 2008 roku, i w związku z rozwijającym się przed naszymi oczami kryzysem „suwerennego zadłużenia”, stanął dziś w samym centrum światowej debaty ekonomicznej, temacie natury światowego systemu monetarno-finansowego i jego związku z kryzysem, w którym tkwimy.

Arcydzieło historyczne. Książka ta poruszyła nawet zawodowymi historykami, znawcami tematu II wojny światowej. Jej odmienność, to brak uprzedzeń ideowych czy narodowych, a przy tym – podobnie jak u Paula Johnsona – opis i analiza wydarzeń z punktu widzenia działającego człowieka. Mimo iż autor nie jest ekonomistą, a tym bardziej, znawcą szkoły austriackiej, swoją metodologią wpisuje się w nurt Austriaków.